Durićeve studije o književnosti nastavljaju kritičku tradiciju koja se temelji na esejističko-impresionističkoj osnovi i bez obzira na modernije kritičke pristupe, ovaj metod još istrajava i opire se hladnoj naučnoj analizi teksta. Književna umjetnina i njezina poticajnost često sluzi kritičaru da napravi novo djelo koje u formi k n j i ž e v n o g eseja ostaje da paralelno egzistira kao nova vrijednost, kao jedna vrsta lirske nadogradnje.